ppor. Kazimierz Zeńczak

Odkrycie - jak doszło do identyfikacji Odsłony: 639

 

Jak ojciec, studiował nadleśnictwo - otrzymał Order Krzyża Virtuti Militari 

Kazimierz Zeńczak

urodził się 2 marca 1894 r. w Bolechowie w Galicji jako syn Józefa i Alojzy (podawane też jest inne imię matki Albina z domu Petrykówna). W latach 1899-1904 uczęszczał do szkół elementarnych w Drohobyczu i Lwowie a następnie uczył się w gimnazjum filologicznym w Stryju (1904-1912). Z kolei w latach 1912-1914 był słuchaczem Inżynierii Leśnej w Wiedniu. Od 1912 r. należał do drużyn strzeleckich działających na terenie Wiednia. W późniejszym czasie był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej.

W dniu 18 sierpnia 1914 r. wstąpił jako ochotnik do 13. kompanii 3. Pułku Piechoty Legionów we Lwowie. kolejno awansował na starszego szeregowego (25 sierpnia 1914 r.), kaprala (14 września 1914 r.), plutonowego pełniącego wówczas służbę w kompani technicznej (18 czerwca 1915 r.), sierżanta (30 października 1915 r.) i podchorążego (15 czerwca 1917 r.) [taki zapis stopnia pojawia się w źródłach, a w 1921 r. wystąpił już stopień chorążego]. W 1917 r. ukończył szkołę oficerską w Zegrzu przy 3. Pułku Grenadierów. Jeszcze w tym samym roku został ranny przy eksplozji granatu pod Rarańczą (14 grudnia 1917 r.).

Opuścił szeregi armii austriackiej 10 lutego 1918 r. w ramach II Brygady Legionów. W dniu 1 marca 1918 r. został awansowany do stopnia podporucznika. Uczestnik kampanii karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej i wołyńskiej. Będąc w szeregach II Korpusu Polskiego na Wschodzie walczył w bitwie pod Kaniowem, w trakcie której dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w niej od 11 maja do 14 listopada 1918 r. i był więziony w Brześciu Litewskim i Białej Litewskiej.

Po powrocie do kraju w listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Sztabu Generalnego Oddział III (Centralne Kierownictwo Transportu Kolei) w Warszawie. W dniu 12 grudnia 1918 r. został przydzielony do batalionu wyszkolenia wojsk kolejowych w Jabłonnie na stanowisko dowódcy 1. kompanii. Przeszedł również kurs techniczny w Modlinie w 1919 r. W dniu 10 kwietnia 1919 r. został przeniesiony do Krakowa do Szkoły Podchorążych Kolei nr 2 jako instruktor wyszkolenia piechoty. Na własną prośbę został przeniesiony 27 czerwca 1919 r. do armii gen. Józefa Hallera. Przydzielono go do 1. kompani 13. Batalionu Saperów, gdzie dowodził nią czasowo od 1 do 13 września 1919 r. i od 21 grudnia 1919 do 10 stycznia 1920 r. W dniu 9 lipca 1919 r. został przydzielony do Inżynieryjnej I Dywizji Strzelców Polskich

Był jednym z najodważniejszych oficerów 13. Batalionu Saperów, który zasłynął w bitwach pod Czartoryskiem, Kołkami, Mirofolem w 1919 r. oraz w bitwie pod Zwiahlem w 1920 r. W dniu 21 marca 1920 r. dowodził obroną przyczółku mostowego w Zwiahlu na rzece Słucz. Podczas ataku bolszewików nie czekając na siły swojej kompanii saperów tylko z 2. plutonami podjął kontratak porywając za sobą żołnierzy z 26. Pułku Piechoty. Swoim działaniem nie tylko zatrzymał cofającą się polską piechotę, ale także w wyniku zaskoczenia odrzucił zagrażający polskiej obronie atak wroga, pomimo nieprzyjacielskiego ognia artyleryjskiego i cekaemów. Swoim atakiem zadał również duże straty wrogowi. Z kolei w bitwie pod Zwiahlem z 27 czerwca 1920 r. odznaczył się powtórnie broniąc z całą kompanią przyczółku mostowego przeciw armii konnej Budionnego. Mimo kilkukrotnego odparcia ataków wroga zginął wraz z wieloma żołnierzami 1. kompani 13. Batalionu Saperów (w sumie 62 osoby) po zajęciu przez bolszewików mostu na rzece Słuczy.

Za swoje męstwo w pierwszej bitwie pod Zwiahlem był wnioskowany do Krzyża Virtuti Militari 4 kl. Ostatecznie otrzymał pośmiertnie jego 5. klasę. Również pośmiertnie otrzymała Krzyż Niepodległości (1933) i Złoty Krzyż Zasługi (1929). Był odznaczony za swoje męstwo srebrnym medalem za waleczność 2. klasy oraz krzyżem karpackim i kaniowskim. Ten ostatni we wniosku gen. Józefa Hallera miał być mu zamieniony na Krzyż Walecznych.

Biogram opracował Zbigniew Kiełb na podstawie informacji udostępnionych przez pana Szymona Kucharskiego, który przeprowadził kwerendę archiwalną.

 

Bądź na bieżąco. Zapisz na newsletter i miej z nami kontakt.

I agree with the Regulamin and the Polityka prywatności

 

Drukuj

Related Articles

Ukraińska wieś Susły